Czy tymczasowo aresztowany może korzystać z aparatu telefonicznego

Ustawa z dnia 20 lutego 2015 będąca nowelizacją kodeksu karnego i innych ustaw, z dniem 1 lipca 2015 wprowadziła istotną zmianę do Kodeksu Karnego Wykonawczego, dotyczącą uprawnień tymczasowo aresztowanego i jego kontaktu ze światem zewnętrznym poprzez korzystanie z aparatu telefonicznego.

Należy zauważyć, że omawiane zmiany nie wprowadzają możliwości korzystania z osobistych telefonów komórkowych, chodzi tu o możliwości prowadzenia rozmów z samoinkasującego aparatu telefonicznego – podobnego do tych które znajdują się w budkach telefonicznych – zarówno na koszt odbiorcy jak i rozmówcy.

Dotychczasowa i już uchylona konstrukcja art. 217c Kodeksu Karnego Wykonawczego jednoznacznie i kategorycznie zabraniała osobie tymczasowo aresztowanej korzystania z aparatu telefonicznego oraz innych środków łączności przewodowej i bezprzewodowej (satelitarne, radiowe, radiotelefoniczne, radioliniowe). Możliwość korzystania z aparatu telefonicznego przez tymczasowo aresztowanego uwzględniona w art. 217c kodeksu karnego wykonawczego stanowi swego rodzaju nowość – nieobecny dotychczas przywilej. Bez wątpienia zastosowanie przez ustawodawcę takiej normy zwiększa zakres swobody oraz możliwość kontaktu ze światem zewnętrznym takiej osoby.

Możliwość korzystania z aparatu telefonicznego przede wszystkim wpływa na zakres uprawnień wynikających z prawa do obrony, a w szczególności stanowi dopełnienie szeregu uprawnień wchodzących w skład prawa do korzystania z pomocy adwokata. Omawiana możliwość prowadzenia rozmowy telefonicznej powinna wskazywać na znaczne ułatwienie kontaktów z obrońcą, które w obecnej chwili są ograniczone jedynie do widzeń. Należy przypuszczać, że efektem będzie znaczne ułatwienie współpracy zarówno po stronie adwokata – obrońcy, jak i tymczasowo aresztowanego chcącego skorzystać z przysługującego mu prawa do obrony.

Podobnie jak w przypadku większości przywilejów przysługujących osobie tymczasowo aresztowanej podstawę przyznania uprawnienia do korzystania z aparatu telefonicznego ma stanowić decyzja właściwego organu, do którego dyspozycji na tym etapie postępowania pozostawać będzie tymczasowo aresztowany, tj. zgoda Prokuratora albo Sądu. Jeżeli taka osoba pozostaje do dyspozycji kilku organów, potrzebna jest zgoda wszystkich, chyba że organy te zarządzą inaczej.

Zgodnie z treścią art. 217c § 2 przesłankami negatywnymi, czyli tymi, których zaistnienie będzie powodowało odmowną decyzję właściwego organu w przedmiocie wydania zarządzenia o zgodzie na korzystanie z aparatu telefonicznego jest uzasadniona obawa, że to uprawnienie będzie wykorzystywane przez osobę tymczasowo aresztowaną do:

  • bezprawnego utrudnienia postępowania karnego (niszczenie i tworzenie dowodów, stosowanie groźby)

  • popełnienia przestępstwa, a w szczególności podżegania innych osób do popełnienia przestępstwa.

Ma to szczególny związek z ogólną charakterystyką i przesłankami zastosowania środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania.

W sytuacji gdy podstawą zastosowania tymczasowego aresztowania jest nakłanianie przez osobę podejrzaną do składania fałszywych zeznań lub wyjaśnień, czy też utrudnianie postępowania karnego w inny sposób niezgodny z prawem będzie również z tych samych względów okolicznością stanowiącą podstawę do wydania zarządzenia, w którego treści organ odmówi udzielenia zgody na korzystanie z aparatu telefonicznego. W takim przypadku wszystkie sposoby prowadzące do nawiązania przez tymczasowo aresztowanego kontaktu ze światem zewnętrznym stanowią zagrożenie dla prawidłowego prowadzenia postępowania. Nie ma tu znaczenia czy obawa takiego zachowania tymczasowo aresztowanego pojawiła się przed, czy w trakcie zastosowania tymczasowego aresztowania.

W przypadku decyzji odmownej w przedmiocie wyrażenia zgody na korzystanie z aparatu telefonicznego tymczasowo aresztowanemu przysługuje możliwość złożenia zażalenia do tego Sądu, do którego dyspozycji pozostaje, w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia lub doręczenia decyzji. Jeżeli zarządzenie wydał prokurator, właściwym do rozpoznania jest prokurator nadrzędny.

Autor: Adwokat Mariusz Stelmaszczyk i Aplikant Adwokacki Mariusz Stańczak

Podziel się na:
  • Facebook
  • Google Bookmarks
  • Blip
  • Blogger.com
  • Flaker
  • Gadu-Gadu Live
  • Google Buzz
  • RSS
  • StumbleUpon
  • Twitter
  • Wykop
  • Drukuj
  • Poleć
  • LinkedIn
Ten wpis został opublikowany w kategorii artykuły. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *


6 × 2 =